Dąb czarny

Inne nazwy: dąb kopalny, polski heban


Pochodzenie:


Tymi nazwami określa się drewno dębów przebywających w ziemi lub pod wodą od kilkuset do nawet kilkunastu tysięcy lat największe jego skupiska usytuowane są w dorzeczach rzek Europy Środkowej i Południowej. W Polsce największe znaleziska znajdują się w okolicach Dębicy oraz Szprotawy.


Obróbka:


proces obróbki takiego drewna jest bardzo pracochłonny i kosztowny, samo drewno jest bardzo twarde i świeżo wydobyte szybko pęka (szybsze tępienie narzędzi skrawających).


Właściwości fizyczne:


Drewno z dębu czarnego jest znacznie twardsze od dębu naturalnego. Ze względu na proces osadzania się i krystalizację w ścianach komórkowych substancji mineralnych.


Twardość:


Twardość(HB): 72-82 N/mm2


Zastosowanie:


Drewno czarnego dębu wykorzystuje się do produkcji forniru oraz jako materiał rzeźbiarski. Znajduje zastosowanie przy produkcji mebli stylowych, galanterii drzewnej (głównie pamiątkowej), używany jest także w intarsjach i inkrustacjach.


Drewno dębowe zawiera garbniki które reagują z solami żelaza obecnymi w wodzie lub ziemi, zmieniając barwę drewna na szaroczarną do granatowoczarnej. Duży wpływ na jakość i barwę zachowanego drewna mają warunki, w jakich dotrwało do naszych czasów. Zdecydowanie negatywnie działa okresowe wahanie poziomu wód gruntowych powodujące cykliczne odsłanianie i zalewanie drewna. Przyczynia się to do szybszego rozkładu i co za tym idzie - obniżenia właściwości mechanicznych. Dęby zatopione w zbiornikach wodnych, bagnach i torfowiskach, w warunkach stałej wilgotności, dotrwały do naszych czasów w bardzo dobrym stanie pomimo (w większości przypadków) , rozkładu kory i bieli.